tawanthai my life stlye
posted on 23 Jun 2009 01:45 by tawanthaiศาสตร์แห่งการใช้ชีวิต คือศิลปะแห่งมวลมนุษยชาติ แหล่งอารยธรรมทุกแห่งในโลกใบนี้ ล้วนแล้วเป็นต้นกำเนิด
แห่งศิลปะทั้งมวล มนุษย์หรือสัตว์ย่อมมีวัฏจักรแห่งการเวียนว่าย ตายเกิด มีการเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย จากรุ่น
สู่รุ่น จากยุคสู่ยุค ธรรมชาติคือแม่แบบแห่งอารยธรรม อารยธรรมคือแม่แบบแห่งมนุษย์ มนุษย์จึงเรียนรู้ศิลปะจาก
ธรรมชาติและนำมาสร้างให้เป็นต้นแบบชุมชน วัฒนธรรม ประเพณี เพื่อเป็นเอกลักษณ์แสดงถึงความเจริญงอกงาม
ของชุมชนหรือชนชาตินั้นๆ มนุษย์จึงแตกต่างจากสัตว์อย่างสิ้นเชิงด้วยเรื่องของภาษา วัฒนธรรม ประเพณี ศิลปะ
และศาสนา แต่ถึงกระนั้นก็ตามเรามิอาจปฏิเสธได้อย่างเต็มปากว่าบรรพบุรุษของเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็มีวิวัฒนาการมา
จากสัตว์จำพวกเลี้ยงลูกด้วยนมนั่นเอง ดังนั้นสัญชาติญาณดิบซึ่งเป็นธรรมชาติของสัตว์ป่าที่มีอยู่ในจิตใต้สำนึก
ของคนทุกๆคนจึงมิใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด สุดแท้แต่ว่าผู้ใดจะรู้จักใช้สติปัญญาเข้าข่มจิตใต้สำนึกนั้นไว้ได้อย่าง
แนบเนียนเป็นธรรมชาติมากกว่ากัน ยิ่งเป็นธรรมชาติมากก็ยิ่งเป็นศิลปะมาก เพราะเข้าใกล้แม่แบบมากขึ้น คนที่ไม่รู้
จักข่มจิตใจ สงบสติอารมณ์ไม่ได้หรือได้น้อย ปล่อยให้จิตฟุ้งซ่านพล่านเดือดอย่างเสียจริตปล่อยให้จิตใต้สำนึก
แสดงอารมณ์ของสัญชาตญาณดิบออกมาได้นั้น แสดงว่ายังไม่ใกล้แม่แบบ ยังห่างไกลธรรมชาติ หรือเรียกได้ว่ายัง
ไม่มีศิลปะในการใช้ชีวิตอย่างเป็นธรรมชาติ ฉะนั้นมนุษย์จึงควรเร่งแสวงหาและเรียนรู้ศิลปะจากธรรมชาติอันเป็น
แม่แบบเพื่อจะได้ลิ้มรสแห่งสุนทรียศาสตร์ สงบนิ่ง สันติ เยือกเย็น ปลดปล่อย และปล่อยวาง และจรรโลงโลก
แล้วจึงรักษาสมดุลย์อันนี้ไว้เหลือให้ชนรุ่นหลังในภายภาคหน้าได้มีโอกาสได้สัมผัสกับความสุนทรีย์นั้นบ้างเพียง
เพื่อจะได้ยินคำสรรเสริญจากปากลูกหลานว่า บรรพบุรุษ ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ได้เป็นแบบอย่างที่ดีในการมีศิลปะ
การใช้ชีวิตอย่างสง่างาม คุ้มค่า และสมควรได้รับการกราบไหว้ บูชา เทิดทูน จากบุตร หลาน สืบชั่วอายุคน
อนึ่ง การใช้ชีวิตแบบมีศิลปะนั้นใช่มีแต่เพียงการเข้าถึงธรรมชาติอย่างเดียวเท่านั้น หากแต่แม้ว่าอยู่ในท่าม
กลางเมืองกรุง นครหลวง ตึก ร้าน ตระหง่านฟ้า ก็สามารถใช้ชีวิตแบบมีศิลปะได้ ถึงแม้ไม่ใช่ศิลปะบริสุทธิ์ หรือที่
เรียกว่า เพียวอาร์ต แต่ก็สามารถพลิกแพลงให้เป็น ศิลปะประยุกต์ได้ หากเรารู้จักมีมุมมองกว้างๆไม่เห็นแก่ตัวจน
เกินไป รู้จักขอโทษ ให้อภัย รู้จักให้ รู้จักรับ อย่างสมเหตุสมผลและถูกกาละเทศะ และนั่นคือจุดเริ่มต้นแห่ง
ตำนาน ในเรื่องนี้ " tawanthai my life stlye - ชีวิต อิสระ เงินตรา และ ความรัก "
พร่ำรำพันโดย อั๋น ตะวันไทย